Beni özleme... Ne desem yavan kalacak veda cümlesinin ardından ... o yüzden susuyorum bu bir veda değil sessizce bir gidiş sadece ... hiçbir sözümün sende yankılanmaması, acıtmaması için... Neden isteme... Ben sevmedim hiç nedenleri...Sen de sevmeyeceksin... Gözlerindeki son ifade, dudaklarındaki son titreyiş bir hüzün görmek istemiyorum yüzünde .. elini son defa tutarken bile sıcak olmalı, bana gülümse ...Seni hep o halinle hatırlamak için ... Benden nefret edecegini de biliyorum... Unutmak için sevmedigini de ... Beni Arama... sesimdeki çatlaklıgı hissetmeni istemediğim için telefonlarına çıkmıyorum...Mesajlarını okurken yüzümdeki ifadeye alışamadığım için hepsini okumadan siliyorum... Beni özleme... alışacaksın yokluguma da, inanamayacagın kadar hem de, zamanı seveceksin, benden sonra ...
Artik cikartiyorum seni yazdigim satirlarimdan, kelimelerimden vede hayatimdan…Elbette benim icin kolay olmayacak biliyorum ama, kolay olan ne vardi ki bizim iliskimizde...Hep ulasilmazi denedik, kapali kapilari zorladik seninle…Asilmasi zor olan engellerin uzerinden asmaya ugrastik, tum gucumuzle cabaladik...Hep karanliklarda, ucsuz bucaksiz bir boslukta kosup durduk.. Birbirimizi arayip bulmaya ve birbirimizin olmaya calistikca daha da uzaklastik, daha da koptuk birbirimizden...Ben sana gelmeye calistikca, elimi uzattikca sen hep bir adim geri kactin...Tum gucumle mucadele eden ben, korkarak kacan, yalnizliga iten, yuregimi sizlatan hep sen oldun...Sen surekli olarak bana arkani dondukce , hep arkandan seslenen, gel gitme diye yalvarip yakaran, yanibasimda olman icin onune set ceken, engeller koyan hep ben oldum ve simdi anliyorum ki yanimda olan sadece ruhsuz bedeninmis...Asla yuregin degilmis.. Simdi tum bu zorluklara bir yenisini daha ekliyorum ve bu sefer benim icin hicte kolay olmayacak bir sey yapiyorum, seni hayatimdan sonsuza dek cikartiyorum...Cunku anladim ki sen yuregime isIk tutan, bana yol gosteren sandigim o buyuk sevgi degil, yolumu ulasilmaz yapan bir hicsin....Bu yuzden vazgeciyorum senden, sevdamdan, belki de en onemlisi kendimden…Korkuyorum biliyormusun...O boslukta tek basina kalip, gidecegim istikametimi hic bulamamaktan korkuyorum...Gunun birinde beni terk edip gidebilecegin, sevgimin bitecegi korkusunun yerine, yolumu bulamama, kendimi o boslukta kaybetme korkusu sardi...Ve o yuzden simdi git...Yanina benden sana kaln sevgi parcaciklarinida al ve derhal git...Cik artik kelimelerimden, yazilarimdan, hayatimdan…
Gidiyor musun? diye sorma bana. Gönderen sensin. Ne terk etmeyi istedim seni, ne de daha yaşamadığımız bu aşkı toprağa gömmeyi. Senin kadar öfkeliyim ben de, senin kadar endişeli...
Bir dokunuşunla bin kenti yıkacak güç verirdin bana, ama inandıramadım seni. Sen sorgularken beni kafanda, ben gözlerinin içine bakıyordum kuşkuyla. Bir tek sözün bağlardı beni sana, oysa sen hep susmanın koynunda..
Aşkın içine bir kez girdi mi kuşu, teslim alır bedenleri de. Sütten çıkmış at kaşık değildim ama yalanı sokmadım iki kişilik dünyamıza. O dünya ki, bazen minicik bir odada bazen kentin ortasında şekillendi. Nasıl da güzeldi. Zaten varsın diye her şey güzeldi ama sen buna inanmadın.
Ah bu sorular... Yaşamak varken sevdayı delice, niye boğarız sorularla? Nasıl ikna edebilirdim seni? Ben "aşk" dedikçe sen "hayır" dedin. Zaten az konuşan sen, olumsuz ne kadar sözcük varsa bulup çıkardın ortaya. Ben bir şey diyemedim.
Ne kadar zarar vermişim sana meğer... Nasıl değiştirmişim seni... Oysa hiç böyle düşünmemiştim. Kimseye zarar vermek istemem ben. Kimseyi olduğundan farklı bir hale getirmek istemem. Ama öyle oldu işte... Demek ki gitmelerin zamanı geldi şimdi.
Çocukluğuna sığınır atlatırsın bu acıyı. Ne sevişmelerimiz kalır aklında ne sevda sözlerimiz. "Rahat değilim" diyordun ya, rahat ol artık. Gülüşlerini saklaman için bir neden kalmadı. Tedirginliğinin sebebi be kalktı ortadan.
Gidişim yürekten değil, zorunluluktan. Sanma bu toy sevdayı başka kimliklere taşırım. Sanma ki benden sakladığın dülüşlerini yalancı yüzlerde ararım. Seni de götürürüm yüreğimde. Yokluğunu taşırım.
Bulup bulup kaybettim seni.. Ne yazık ki toz-duman edemedim kuşkularını, ne yazık ki kalamadın bana. Öpücüğümün kokusu kalacak kapının eşiğinde. Kokladıkça bizi bir yanlışa mahkum ettiğini anlayacaksın.
Soz Veriyorum bende kalacaksin.... Belki anlamiyorsun ama dunyana bu denli girdimse sen izin verdin ve ben seni buldugumda yuregim bombostu,yalnizdim,sevgisizdim. yasamin tum benliginde hayati surup giderken seni buldum.. seni sevdim.. Biliyorum kiziyorsun bana,bu kadar sardigim icin seni.. Ama yapabilecegim hicbirsey yok cunku seviyorum seni deli bir okyanus dalgasi gibi..Simdi gidiyorsun icimi simdiden acabalar sardi... senin sevgi dolu gozlerini gorebilsem nasil rahatlayacagim, ama olmayacaksin.. ben ne yapacagim sensiz buralarda..Ben senle hic bilmedigim bir zamanin, hic yasamadigim bir saatinde buldum kendimi.. Hic yasamamistim ki.. Kalplerimizin tik tak lari birlesti ilk defa zannediyorum.. Bir yildiz gibi dogdun dunyama yuregime, aklima ,tenime..Artik geceleri yildizlara bakarak gelirken bir basima, basim yukarida gulerek goz kirpiyorum zaman, zaman biliyor ve hissediyorum ki sende bana gulumsuyorsun o an.. Seni cok seviyorum askim.. Seviyorum dedigim ilk gunden beri bendesin ve son gunume kadar bende kalacaksin. Soz veriyorum.... Vakit, gecenin sonsuz karanligina burunmus. Binbir sIkinti sarmis benligimi. Bir yudum su diye inleyen hasta gibi muhtacim seninle konusmaya. Nerdesin? Uyur musun simdi? Arasam, bir sicacik merhabana ihtiyacim var desem; ne dersin? Kizar misin dusuncesini aklimdan gecirmek istemiyorum. Cunku dostumsun diye biliyorum.Elbette arayacaksin, dedigini duyar gibi oluyorum. Icimi acabalar sardiginda senin sevgi dolu gozlerini gorebilsem nasil rahatlayacagim, ama yoksun. Varliginla beni nasil sariyorsun, bir bilsen. Maddeden otesin. Hani pamuk sekeri vardir, yedigin an tadi damaklarina yayilir ama aninda yok olur. Sen sakin yok olma, sevgi tadinda yasa. Beni ben yapan her ne varsa, sende de bunlari gordugum icin mi bu kadar bendesin? Bence sen, varligindaki degerlerle sensin, bence sen ruhuma uzattigin kementle varsin. Acimdasin, sevincimde, gozyasimda, uzanan elimin sicakligindasin. Uzaktayken nasil yanimda olabiliyorsun? Mutluluktan ucacakken seni aramak ve sevincimi paylasmak istiyorum. Acimda ben seni arayamiyorum, yalnizligin kalin kabuguna cekilmek ve unutmak istiyorum dunyayi,insanlari. Ama sen... sen birakmiyorsun. O derin dehlizde karanliklar icinde bir isIk var, o isiga dogru bilinmez bir neden cekiyor beni. Gozyaslarim cicek oluyor yuzumde isIkla. Ve ellerimde ciceklerle ciktigimda karsimda seni buluyorum. Kimsin sen?
Tam kendimden vazgeçmişken... Girmeyecektin dünyama, Yalancı uykular sunmayacaktın ürkek uykularıma. Hatırlatmayacaktın uykusuz gecelerde nas Tam da kara kışlara yakalanmışken, unutmuşken baharı. Tam da örselenmişken yüreğim acılarla, örslerde dövülmüşken... Umutlara darılmışken, unutmuşken umut etmeyi. Karanlıkları yar, yalnızlıkları yoldaş edinmişken. Kaptırmışken ruhumu serseri yağmurlara. Aldanmışlığı çok gerilerde bırakmışken, Döndürmeyecektin yolundan duygularımı. Kıpırdatmayacaktın yüreğimin yalnız kuşlarını. Açmayacaktın gönül pencerelerini sonuna dek... Gözlerini sürmeyecektin gözlerime. Sevdanın o en çıkmaz yollarına salmayacaktın düşlerimi. Benimsemişken boşluğu, Boşlukla bütünleşmişken yıllar yılı, Onulmaz acılara kucak açmışken, Direnmişken, yaşama, Yeni gelen günle aydınlatmayacaktın sabahlarımı. Ve bütün bunlardan sonra, Acısına vurulduğum aşkı, Bir tokat gibi çarparak suratıma, İmkansızlığı zehir gibi akıtarak ruhuma, Çürümeye terk edilmiş bir tekne, Yuvası darmadağın olmuş bir kuş, çalınmış bir yıldız gibi. Bırakmayacaktın beni yolun tam ortasında. Evet hayat devam ediyor... Ben biraz daha eksik, Biraz daha yorgun, biraz daha yenik, Hayat devam ediyor. Artık kapalı yüreğim, yeni acılara, yeni aldanışlara. Umudun soğuk ikliminde defalarca yüzleştiğim geçmiş...
ayrılırken var ya yüzüne bakamıyorum demesi cok zor ya elveda diyemiyorum aslında olur diye gözyasım yağmur diye yagmur durur diye git dedim ama yağdı ya aklında kalır diye icinde durur diye birgun vurur diye bekledim
ne garip nerde basladı nerde bittik ikimiz bir muharip bin savastı sevgimiz ne garip nerde basldı nerde bitti sözümüz ateş söndü yerde kaldı külümüz
ayrılırken var ya yüzüne bakamıyorum demesi cok zor ya elveda diyemiyorum aslında bu derdime çare bulunur diye kasırga durulur diye bekledim ama koptu ya aklında kalır diye icimde durur diye birgun vurur diye git dedim
ne garip nerde basladı nerde bittik ikimiz bir muharip bin savastı sevgimiz ne kolay nerde hani nerde şimdi o koskoca biz iki öldü elde kaldı birimiz
Özgür olmalıyım Kimseye hesap vermek Zorunluluğum olmamalı Kimse ben istemedikce tutmamalı Kanatmamalı bir yerimi Acı vermemeli Boğmamalı Bağlamamalı elimi kolumu Kapamamlı gözlerimi Bir başkasına bakma dememeli Özgür olmalıyım...
